
Mostrando entradas con la etiqueta Henri Matisse. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Henri Matisse. Mostrar todas las entradas
martes, 30 de noviembre de 2021
domingo, 16 de mayo de 2021
Joaquín O. Giannuzzi
ANÉMONAS DE MATISSE
Qué materia ligera para el ojo
sometido a presión. Girando
sobre cada eje verde, se agrupan
en explosiones suaves
de rojo, violeta y blanco totalmente recientes
hacia un centro de ingrávidos objetos.
Dominación frontal, casi con nada y al descuido
en la hora indistinta, cuando todo
está bien. Alegrías
de agua liviana en un solo plano. La gracia más conforme
de estar allí como en el campo
de una dulce costumbre. Un poco ebria
la perspectiva asegura
la inestable sociedad de las cosas.
Pero amar el mundo, su abundante presente,
es obtener más luz:
esta celebración de la apariencia
que sin embargo se sostiene hasta el fin.
sometido a presión. Girando
sobre cada eje verde, se agrupan
en explosiones suaves
de rojo, violeta y blanco totalmente recientes
hacia un centro de ingrávidos objetos.
Dominación frontal, casi con nada y al descuido
en la hora indistinta, cuando todo
está bien. Alegrías
de agua liviana en un solo plano. La gracia más conforme
de estar allí como en el campo
de una dulce costumbre. Un poco ebria
la perspectiva asegura
la inestable sociedad de las cosas.
Pero amar el mundo, su abundante presente,
es obtener más luz:
esta celebración de la apariencia
que sin embargo se sostiene hasta el fin.
![]() |
| Anémonas en un vaso de terracota,1924 |
| Piña y anémonas,1940 |
sábado, 12 de septiembre de 2020
Guillaume Apollinaire
A LOU
Cuatro días sin carta tuya amor mío
El día ya no existe el sol se ha apagado
El cuartel se ha vuelto la casa del terror
Y yo estoy triste lo mismo que un caballo de escolta
Qué te ha sucedido sufres querida acaso lloras
Me habías prometido siempre escribirme
Envía tu carta obús de tu artillería
Que debe devolverme la vida y la sonrisa
Ocho veces ya el cabo cartero me ha respondido
“No hay carta para usted” Y yo casi he llorado
Y busco por el barrio aquel lindo perro perdido
Que un día vimos juntos oh corazón adorado
Acordándome de ti durante mucho rato lo acaricio
Creo que él se acuerda del día en que lo vimos
Pues me relame y me mira con ternura
Y es el único amigo que conozco en Nimes
Sin tus noticias me siento desesperado
Qué haces Desearía una carta tuya mañana
El día se ha ensombrecido hasta hacerse dorado
Y tristemente mi Lou beso tu mano.
Cuatro días sin carta tuya amor mío
El día ya no existe el sol se ha apagado
El cuartel se ha vuelto la casa del terror
Y yo estoy triste lo mismo que un caballo de escolta
Qué te ha sucedido sufres querida acaso lloras
Me habías prometido siempre escribirme
Envía tu carta obús de tu artillería
Que debe devolverme la vida y la sonrisa
Ocho veces ya el cabo cartero me ha respondido
“No hay carta para usted” Y yo casi he llorado
Y busco por el barrio aquel lindo perro perdido
Que un día vimos juntos oh corazón adorado
Acordándome de ti durante mucho rato lo acaricio
Creo que él se acuerda del día en que lo vimos
Pues me relame y me mira con ternura
Y es el único amigo que conozco en Nimes
Sin tus noticias me siento desesperado
Qué haces Desearía una carta tuya mañana
El día se ha ensombrecido hasta hacerse dorado
Y tristemente mi Lou beso tu mano.

sábado, 1 de abril de 2017
sábado, 14 de enero de 2017
miércoles, 4 de enero de 2017
Konstantino Kavafis
Cuanto puedas
Si imposible es hacer tu vida como quieres,
por lo menos esfuérzate
cuanto puedas en esto: no la envilezcas nunca
por contacto excesivo
con el mundo que agita movedizas palabras.
No la envilezcas nunca
en el tráfago inútil
o en el necio vacío
de los rostros diarios
y al cabo te resulte un huésped importuno.

γυρίζοντας συχνά κ’εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ώς πού νά γίνει σά μιά ξένη φορτική.
por lo menos esfuérzate
cuanto puedas en esto: no la envilezcas nunca
por contacto excesivo
con el mundo que agita movedizas palabras.
No la envilezcas nunca
en el tráfago inútil
o en el necio vacío
de los rostros diarios
y al cabo te resulte un huésped importuno.

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
γυρίζοντας συχνά κ’εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ώς πού νά γίνει σά μιά ξένη φορτική.
miércoles, 19 de octubre de 2016
jueves, 21 de julio de 2016
sábado, 26 de marzo de 2016
jueves, 17 de diciembre de 2015
jueves, 15 de octubre de 2015
domingo, 19 de julio de 2015
miércoles, 17 de junio de 2015
viernes, 5 de diciembre de 2014
Suscribirse a:
Entradas (Atom)









